Kenyon

BIOGRAFIE

E.W. Kenyon po przebudzeniu z Azusa Street

Przyjrzyjmy się bliżej współpracy Kenyona z Durhamem i innymi kluczowymi postaciami wczesnego ruchu zielonoświątkowego. W przypadku Durhama można mówić, że bardzo mocno wpłynął on na Kenyona. Jednakże niewielu zauważa, że działało to w obie strony. Jak wyglądała usługa Williama Durhama w latach 1907-1908? Oto przykład:

"Boża chwała wypełniła cały budynek. Brat Durham podszedł do kazalnicy, ale przez dłuższą chwilę nie mógł rozpocząć swego kazania. Dźwięki wychodzące z jego ust za nic nie przypominały języka angielskiego. Po chwili to poselstwo w językach zostało przetłumaczone przez siostrę Aimee Semple McPherson. Byłem zszokowany i zachwycony jednocześnie".¹

Tak opisał to jeden z pastorów. Inny wspominał o gęstej mgle przypominającej niebieski obłok, pojawiającej się w górnej części kościoła. Podobno Boża obecność była tak silna, że ludzie padali pod mocą Bożą zaraz po przekroczeniu progu kościoła, przez co wielu z nich nie było w stanie dotrzeć do pierwszej wolnej ławki.²

Te wydarzenia musiały dotknąć Esseka. To dzięki ludziom takim jak Durham, Kenyon zapoznał się bliżej z doświadczeniem zielonoświątkowym i sam stał się charyzmatykiem. Jest jednak druga strona medalu. Materiał historyczny wskazuje na to, że relacja między nimi była dosyć bliska. W gazecie Kenyona "Reality" regularnie ukazywały się przedruki z magazynu Durhama "The Pentecostal Testimony" (tzn. Świadectwo Zielonoświątkowe). Poza tym Kenyon był częstym gościem Durhama w końcowym okresie jego pracy w Chicago. Głównym tematem nauczania Kenyona była doktryna zbawienia. Podkreślał on, że dzieło łaski odkupienia było kompletne i nie było potrzeby, aby czymkolwiek je dopełniać. Stało to w sprzeczności z nauczaniem niezwykle popularnych w XIX wieku wesleyańskich ruchów uświęceniowych. Wierzono wówczas w tzw. second work of grace czyli drugie dzieło łaski (uświęcenie), które to przeżyć e było konsekwencją pierwszego dzieła łaski (nawrócenia). Do uświęcenia można było dojść w wyniku wewnętrznego przełomu (tzw. moment krytyczny), w którym człowiek uwalnia się od władzy grzechu poddając się w pełni Bogu. Co ciekawe, doktryna ta była jeszcze przez długie lata w części praktykowana w wielu kręgach zielonoświątkowych. Naukę o uświęceniu powiązano z chrztem w Duchu Świętym, do którego nie można było przystąpić od razu po nawróceniu, lecz dopiero po przejściu kilkumiesięcznego okresu uświęcenia. To właśnie pod wpływem Kenyona, Durham i wielu innych animatorów ruchu zielonoświątkowego odrzuciło doktrynę o drugim dziele łaski.

W sierpniu 1913 Essek zaangażował się w obronę aresztowanej pod zarzutami zbierania pieniędzy na fałszywe cele i nielegalne praktykowanie hipnozy, zielonoświątkowej ewangelistki Marii Woodworth Etter. Stało się to po serii prowadzonych przez nią spotkań w stanie Massachusetts, w wyniku których wybuchło przebudzenie. Tak się złożyło, że zainteresowała się nim bostońska prasa i po opublikowaniu chyba pierwszych w historii zdjęć ludzi przeżywających tzw. "uwięzienie w duchu" czy też, używając naszego języka "powalonych mocą Ducha Świętego", sprawą zajęła się policja i później sąd. Zeznania potwierdzające prawdziwość cudów złożyło 35 osób uczestniczących w tych wydarzeniach. Sprawa zakończyła się zwycięstwem Woodworth Etter. Wśród zeznających w jej obronie był E.W. Kenyon.

Sierpniowe wydanie dziennika "Boston Globe" z roku 1913 napisało: "Wykładowca uczelni teologicznej ze Spencer, E.W. Kenyon oświadczył, że nie wierzy, że ktokolwiek z zespołu Woodworth Etter mógł praktykować hipnozę. Biblia stanowczo, jak twierdzi, potępia hipnozę i oskarżeni z pewnością polegali w swej usłudze tylko i wyłącznie na Bożym działaniu".³

Inną osobą, którą Kenyon znał i z którą utrzymywał kontakty była, według słów jego córki Ruth, wspomniana wcześniej Aimee Semple McPherson. Jako bardzo młoda osoba Aimee wraz ze swym pierwszym mężem Robertem Semple pracowała z Durhamem. To on ją ordynował w styczniu 1909 roku (miała wtedy niespełna 19 lat!). Po tragicznej śmierci Roberta Semple, Aimee stworzyła jeden z największych ośrodków zielonoświątkowych jakim była Angelus Tempie w Los Angeles.

Wśród innych znanych zielonoświątkowych liderów, z którymi Kenyon współpracował w różnych etapach swego życia byli: Finis Ewing Yoakum (1851-1920), John G. Lakę (1870-1935) i Fred Francis Bosworth

(1877-1958). Yoakum, który z trójki wyżej wymienionych jest najmniej znany, był niezwykle ciekawą postacią. Do roku 1895 prowadził normalne życie dobrze prosperującego lekarza. Wtedy doświadczył cudownego uzdrowienia i to odmieniło jego życie. Wybudował Centrum Uzdrowieńcze na obrzeżach Los Angeles i podróżował po Kalifornii nauczając o Bożym uzdrowieniu i modląc się o chorych. Kiedy w 1906 rozpoczęło się przebudzenie przy Azusa Street, Yoakum odwiedził to miejsce, ale nie doświadczył prawie niczego nowego. Sam zaczął mówić innymi językami cztery lata wcześniej.

W roku 1914 po długiej chorobie zmarła żona Esseka, Ewę. Niespełna rok później poślubił on Alice Maud Whitney.

Kenyon był znany z szerokiej wiedzy. Bardzo dużo czytał, kochał poezję, szczególnie Shakespeare'a, lubił literaturę klasyczną, a co ciekawe często wracał do dzieł Homera: "Iliady" i "Odysei". Nie bał się też konfrontacji z ówczesnymi piewcami ateizmu, czytał Huxleya, Spencera i Darwina. A przede wszystkim skupiał się na studiowaniu dzieł wielkich reformatorów oraz współczesnych mu teologów i nauczycieli. Jak pisał: "Dajcie mi Biblię i kilka dobrych książek napisanych przez prawdziwie Bożych ludzi i zostawcie mnie samego na godzinę, abym mógł medytować i modlić się. To właśnie w ten sposób Bóg pozwala mi poznawać Samego Siebie. To właśnie w ten sposób Jego cudowne prawdy stają się dla mnie jasne i oczywiste".⁴

Przeprowadzka na zachodnie wybrzeże

W1923 roku Kenyon opuścił Massachusetts przenosząc się do Południowej Kalifornii. Jego biograf Joe Mclntyre podaje dwa główne powody tej decyzji. Po pierwsze otwartość kręgów zielonoświątkowych na jego poselstwo i po drugie rezygnacja z funkcji dyrektora Bethel Bibie Institute. Szkoła już w 1929 roku została przeniesiona do Providence na Rhode Island l dotrwała tam do roku 1985 roku, kiedy to została przyłączona do Gordon College w Wenham w stanie Massachusetts.

Do roku 1925 Kenyon przebywał w San Jose, a następnie w Oakland skupiając się na pracy ewangelizacyjnej. Na przełomie lat 1925-1926 Essek zawitał do Bethel Tempie w Los Angeles. Pastor tego kościoła

George Eldridge entuzjastycznie przyjął nauczanie Kenyona. Wykupił wiele ogłoszeń w lokalnej prasie z zaproszeniami na wykłady Esseka. Tego samego roku E. W. Kenyon z żoną Alice i z dwójką dzieci postanowił osiąść na stałe w Los Angeles.

W czasie jego krucjat ewangelizacyjnych i wykładów w różnych miejscach w Kalifornii zebrała się wokół niego spora grupa ludzi chcących znaleźć się w kościele prowadzonym przez kogoś takiego jak on. Essek poć chwycił ten pomysł i w roku 1926 po raz kolejny w swoim życiu w wieku 49 lat stał się pastorem. W roku 1927 ten początkowo niedenominacyjny kościół przyjął nazwę The Church ofthe LMng Word (Kościół Żywego Słowa). W tym samym roku Kenyon przystąpił do wydawania nowego periodyku zatytułowanego tym razem "Kenyon Herald". Jeszcze pod koniec tego samego roku Kenyon postanowił zmienić nazwę kościoła, która tym razem została zapożyczona od nazwy ulicy przy której on się znajdował i brzmiała: Figueroa Baptlst Church.

W roku 1930 Essek rozpoczął nadawanie swojej audycji radiowej. W tym czasie prowadzony przez niego kościół przekroczył liczbę tysiąca członków. Wtedy w jego życiu doszło do tragedii natury osobistej. Wszystko zaczęło się od jego rezygnacji z funkcji pastora. Jego kościół przyjął to z wielkim ubolewaniem. Gdy odchodził, otrzymał wręcz doskonałą rekomendacje, która otwierała przed nim drzwi do kolejnego etapu pracy dla Boga. W trzy tygodnie później jego żona Alice wystąpiła o rozwód. W ówczesnych czasach rozwód w rodzinach duchownych był czymś nie do pomyślenia. W ciągu kilku godzin sprawa ta trafiła na pierwsze strony kalifornijskich brukowców. Można powiedzieć, że w ciągu kilku godzin cała jego pastorska kariera legła w gruzach. W pozwie rozwodowym Alice oskarżyła Esseka o stosowanie wobec niej i ich dzieci przemocy, a także

Bliżej nieokreślone kontakty z innymi kobietami. Czy choć jeden z tych zarzutów był prawdziwy? Nic na tonie wskazuje. Co interesujące, Alice po uzyskaniu rozwodu postanowiła przeprowadzić się na północ, niedługo po tym jak zrobił to Essek. Jeśli jej zarzuty były prawdziwe, to dlaczego mimo wszystko ciągle chciała być blisko niego? Poza tym wiemy, że trzy ostatnie miesiące swojego życia Essek spędził razem z Alice swoją córką Ruth.

Owocna praca na północnym zachodzie

W roku 1931 Kenyon osiadł w stanie Washington. Mieszkał między innymi w Tacoma, a później na dłużej osiadł w Seattle. Rozpoczął od służby radiowej. "Kenyon's Church of the Air" szybko zdobywało popularność. Grono stałych słuchaczy poszerzało się z tygodnia na tydzień. Wśród nich było wielu nawróconych dzięki jego audycji. Około 1935 roku Kenyon rozpoczął wśród swoich stałych słuchaczy korespondencyjny kurs biblijny.

Essek powoli znów łapał wiatr w żagle i scenariusz zaczął się powtarzać. We wrześniu otworzył kolejną w swym życiu szkołę biblijną. Na pierwszy rok z miejsca zapisało się 50 studentów. Seattle Bibie Institute, bo taką nazwę nosiła ta szkoła, oferowała następujące kursy: Historia Żydów, Historia Kościoła, Poszukiwanie Boga jako naturalna potrzeba człowieka, Syntetyczne studium Nowego Testamentu, Ewangelizacja. Wkrótce Essek rozszerzył swoją służbę o periodyk noszący tym razem tytuł: "Kenyon's Herald of Life". Gazeta ta, podobnie jak inne dziedziny jego służby, również odniosła sukces. Do roku 1948 lista prenumeratorów przekroczyła 20 tysięcy osób. Do tej listy należy dodać też nowy kościół powołany przez niego na początku lat trzydziestych. Początkowo nosił on nazwę The Church of the Open Door (Kościół Otwartych Drzwi), aby w roku 1940 zmienić na nazwę na New Cowenant Baptist Church (Baptystyczny Kościół Nowego Przymierza). Essek od lat czuł się związany z ruchem baptystycznym. W tym czasie kościół ten liczył około 450 członków. Jak wyglądały spotkania tego kościoła? Oto fragment tekstu opublikowanego w periodyku Kenyona:

Jaka szkoda, że nie było cię drogi czytelniku tutaj wśród nas w zeszłym tygodniu. To, co tutaj się działo było naprawdę niesamowite. Na każdym z naszych spotkań miały miejsce cudowne uzdrowienia. Wielu doświadczyło nowych rzeczy w swej relacji z Chrystusem. Wielu narodziło się na nowo. Zaplanuj wizytę w naszej Szkole Biblijnej i Szkółce Niedzielnej o godzinie 10 w niedzielę.

O godzinie 11:00 Duch Święty w ekscytujący sposób odsłoni przed nami wielką tajemnicę naszego odkupienia. O godzinie 15:00 odbędzie się spotkanie uzdrowieńcze. A są one nietypowe. Sam Duch Święty dokonuje iluminacji Swojego Słowa. Ludzie wyraźnie, jak nigdy wcześniej, widzą swoje przywileje. Wielu z nich doświadczyło cudownego uzdrowienia w czasie tych spotkań. O godzinie 18:00 spotkanie prowadzone przez młodzież. Ich niecodzienne poselstwo dotyka szczególnie ludzi starszych. Jest to dla nich trudne do zrozumienia jak to możliwe, że tak młodzi ludzie mogą żyć tak wielką wizją, prezentować takie poselstwo i doświadczać takiej wolności w Chrystusie. O godzinie 19:30 zamykające ten dzień spotkanie ewangelizacyjne. W każdą niedzielę nowe dusze są zdobywane dla Chrystusa.⁵

Był to niezwykle owocny okres pisarskiej pracy Kenyona. Wśród wielu opublikowanych wówczas książek należałoby wymienić szczególnie dwie z nich: "The Two Kinds of Knowledge" (Dwa typy poznania) oraz pierwsza książka poświęcona tylko i wyłącznie uzdrowieniu "Jesus the Healer" (Jezus Uzdrowiciel).

Pierwsza i tych książek należy do najbardziej kontrowersyjnych. Wielu teologów niekoniecznie słusznie dopatrywało się w niej niechrześcijańskich inspiracji. Przedstawiony w niej podział na poznanie umysłowe

1 objawione nie był niczym nowym. Przez lata uczyli o tym przedstawiciele dziewiętnastowiecznego Faith Cure Movement (ruchu uzdrowieńczego, którego korzenie tkwiły w doktrynie uświęcenia). Kenyon czuł, że wiedza pozyskana poprzez objawienie Ducha Świętego w czasie czytania Słowa wprowadza w nas w nowy wymiar. Jest to poziom poznania nieosiągalny poprzez nasz naturalny umysł. Czy takie myślenie ma zakorzenienie w Piśmie Świętym? Apostoł Paweł napisał: "Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać' (1 Kor. 2,14).

Krytycy Kenyona oskarżyli go o głoszenie "gnostycznego dualizmu", doktryny wywodzącej się z Christian Science (Chrześcijańska Nauka) i ruchu New Thought (Nowa Myśl). Tymczasem Kenyon studiując listy Pawła odkrył, że Duch Święty został nam dany, abyśmy wiedzieli czym nas Bóg łaskawie obdarzył (1 Kor. 2,12). Nikt chyba nie poddaje w wątpliwość faktu, że nauki Pawła nie były efektem tylko i wyłącznie obserwacji i studiów nad dorobkiem uczniów Jezusa. To czego on uczył, w ogromnej większości musiało być efektem objawienia, czy to w postaci osobistego spotkania z Chrystusem (Gal. 1,1115), czy też natchnionego zrozumienia pism Starego Testamentu (Rzym. 16, 2526).

Za pionierską należy uznać serię audycji radiowych skierowanych do świata biznesu. Essek gorąco wierzył, że chrześcijanie mogą odnosić sukcesy w każdej dziedzinie życia. Dzisiaj nazwalibyśmy to ewangelią powodzenia. Radiowe wykłady Kenyona na ten temat zyskały duży rozgłos i wkrótce opublikowano jej w postaci książki pod tytułem 'Sign Post on the Road to Success" (Kierunkowskazy na drodze do sukcesu). W roku 1939 ukazał się pokaźny tomik poezji Kenyona. W roku 1944 opublikowano inne, zaliczane w kręgach wiary do ścisłej klasyki dzieło poświęcone modlitwie "In His Presence" (W Jego Obecności).

Czytającego ten artykuł może zdziwić to, że wszystkie tytuły podawane są w języku angielskim. Nie jest to przypadek. Ani za życia, ani później nie było łatwo o pozwolenie na tłumaczenie dzieł Esseka. Co było powodem tej restrykcyjnej polityki jego soadkobierców? Do końca nie wiadomo. Córka Esseka i główna spadkobierczyni jego dorobku Ruth zezwoliła na tłumaczenie tylko w dwóch przypadkach. Dotyczyły wydania książki "The Father and His Family" w języku chińskim i później w jednym z narzeczy hinduskich.

Mimo to ukazywały się tłumaczenia nieautoryzowane w językach: norweskim, holenderskim, portugalskim, hiszpańskim jak i polskim (w jednym ze wczesnych wydań AF).^s Po śmierci Kenyona w roku 1948 roku ukazała się najlepiej sprzedająca się książka Kenyona "The Blood Covenant" (Przymierze krwi).

W listopadzie 1940 roku Essek wrócił do Los Angeles tym razem z krucjatą ewangelizacyjną. Wśród wielu rzeczy, które czynił w swej pracy dla Boga, zawsze na pierwszym miejscu stawiał zdobywanie dusz. Jego program radiowy docierał do Kalifornii (w sumie był nadawany przez 31 stacji i docierał do 9 milionów ludzi). Dlatego też ci, którzy słuchali go na co dzień w radiu, korzystali z okazji, aby zobaczyć jego usługę na własne oczy. Stąd jego wizyty tam, a w szczególności w aglomeracji Los Angeles, były coraz częstsze.

Kontrowersje wokół śmierci Kenyona

Pisząc tę biografię opierałem się przede wszystkim na dwóch opracowaniach. Autorem pierwszego z nich jest pastor Joe Mclntyre, który wprost pisze o swej fascynacji Kenyonem. Drugie opracowanie, stworzone przez Norwega Geir'a Lie oparte jest na podobnym materiale źródłowym i pojawiają się w nim te same cytaty, a nawet znajduje się w nim podziękowanie dla pastora Mclntyre (obie prace powstawały równolegle w zbli

żonym czasie) za udostępnienie unikatowych materiałów. Mimo to, jego wymowa jest zupełnie inna. Jest to jeden wielki atak skierowany na kręgi ruchu wiary. Sam Lie przedstawia się jako człowiek, który przez lata jako usługujący "głosił Kenyona". Przez kilka lat był związany z Victory Christian Center w Tulsa (Kościół prowadzony przez jedną z kluczowych postaci ruchu wiary pastora Bi l lyJoe Dougherty) i miał do czynienia z nauczaniem wielu postaci z kręgów wiary. Jednak najbardziej fascynował się nauczaniem Esseka. Przetłumaczył na język norweski (nie mając praw autorskich) dziesięć jego książek. Aż pewnego dnia trafił na książkę, która wpędziła go w dwuletni "teologiczny kryzys". Była to "Different Gospel" (Inna Ewangelia) napisana przez Daniela Ray'a McConnelfa. Co takiego w niej znalazł? Przede wszystkim zarzuty, o których wspomniałem wcześniej czyli tezę jakoby E.W. Kenyon zbudował swą doktrynę inspirując się religiami niechrześcijańskimi (bądź jak kto woli: nie ewangelicznymi). Porzucenie ruchu wiary było dla Lie decyzją ciężką i nie mam tutaj powodu, aby powątpiewać w jego szczere chęci w tej sytuacji. Jednak istnieje kilka faktów, które podważają wiarygodność jego opracowania. Spróbujmy rozwikłać tajemnicę śmierci Kenyona.

Według cytowanego przez Lie McConnelFa inna kluczowa postać ruchu wiary Kenneth Copeland miał w jednym z kazań powiedzieć: "E. W. Kenyon pewnego dnia powiedział swojej rodzinie, że właśnie szykuje się do odejścia do Pana. Miał wtedy ponad 80 lat. Kiedy nadszedł ten moment, podniósł reje, pomodlił się w innych językach i odszedł [nie cierpiąc z powodu jakiegokolwiek schorzenia]". Lie dodaje natychmiast, że według słów córki Esseka, Ruth, jej ojciec nie tylko w chwili śmierci, ale i nigdy wcześniej nie modlił się innymi językami.⁷

Co ciekawe, wśród krytyków nauczania Kenyona i całego ruchu wiary znaleźli się i tacy, którzy twierdzili, że mają dowody, jakoby Essek zmarł z powodu nowotworu. Pójdźmy dalej. Kenneth E. Hagin w swej książce "The Name of Jesus" (Imię Jezus) napisał: "Również i Kenyon odszedł do Pana nie cierpiąc na jakąkolwiek chorobę czy nawet dolegliwość. Na krótko przed swą śmiercią głosił i to kilka razy dziennie w południowej Kalifornii. (Jego córka Ruth Housworth, która trzyma pieczę nad rozwijającą się po dziś dzień służbą ojca, wspominała, że nawet młodzież pracująca w zespole Kenyona miała problemy z cetrzymaniem mu tempa).

Dopiero co ukończył pracę nad książką "The Hidden Mań of the Heart" i powrócił do domu, aby odpocząć. Następnego ranka jego żona z córką zapytały go co by chciał zjeść na śniadanie. Odpowiedział: "Hej dziewczyny idźcie zjeść same. Nie sądzę że będę cokolwiek dzisiaj jadł...". Niedługo potem był już w domu z naszym Panem. Odszedł w biblijny sposób. Bez jakiejkolwiek choroby".⁸

A oto jak to skomentowała córka Kenyona, Ruth:

W odpowiedzi na pana pytanie w kwestii wypowiedzi Kennetha Hagin'a na temat śmierci mojego ojca muszę stwierdzić, że cytuje on słowa usłyszane wcześniej bezpośrednio ode mnie. Stworzono już tak wiele historii na temat odejścia mojego taty i nie mam pojęcia gdzie tkwi ich źródło. Mój ojciec nigdy nie był leczony na raka. Powodem jego śmierci była po prostu starość. Opowiada się tak wiele niewiarygodnych plotek na temat ludzi takich jak mój tata i wielu innych nauczycieli wiary. To jest naprawdę smutne.⁹

Dlaczego Lie nie zacytował tego listu? Dlaczego ludzie tacy jak wspomniany wcześniej McConnell poświęcają tak wiele energii i czasu na poszukiwanie sensacyjnych "ciekawostek" z życia ludzi takich jak Kenyon?

Reasumując, Essek William Kenyon odszedł do Pana 19 marca 1948 w wieku 81 lat. Całe zamieszanie wokół jego osoby doskonale ujął we wstępie do swojej książki Joe Mclntyre porównując je z reakcją znanego pisarza Marka Twaina na rozsiewane przez prasę plotki o jego rzekomej śmierci. W odpowiedzi, wysłał telegram tej treści: "Zamieszczona w waszej gazecie informacja o mojej śmierci jest lekko przesadzona".

Inna Ewangelia

W książce "Different Gospel" McConnell zacytował dwóch świadków, którzy rzekomo mieliby słyszeć jak Kenyon przyznaje się do swych sympatii do Christian Science. Miał on powiedzieć: Jedyna rzecz, której brak w doktrynie Christian Science to krew Jezusa".¹⁰Idąc tym śladem, Mclntyre postanowił sprawdzić te informacje u ich źródła. A byli nim dwaj już bardzo wiekowi panowie będący świadkami rozmowy, w której Essek wypowiedział powyższe zdanie. Pierwszy z nich, pastor John Kennington, w książce McConnell'a przyznaje się do tego, że przez lata był "zaślepionym" wyznawcą Kenyona. Po czym stwierdza, że działo się tak do czasu, kiedy zrozumiał, że Kenyon po prostu "przechrzcił" wiele koncepcji z doktryny Christian Science. Mclntyre skontaktował się z Kenningtonem i usłyszał słowa oburzenia na sposób w jaki został zacytowany w książce McConnelfa. Okazało się, że autor "Innej Ewangelii" po prostu użył w swej książce tylko i wyłączne negatywne wypowiedzi, a przedstawione przez pastora Kennigtona opinie na temat Kenyona były w większości pozytywne. Po opublikowaniu "Innej Ewangelii" napisał nawet list ze skargą do jej autora i wydawcy. Nie dostał odpowiedzi.

Czym więc było spowodowane to nagłe odejście od Kenyona? Kennington omal nie umarł walcząc z ciężką chorobą. Wierząc, że stosuje się do doktryny Kenyona, mówił stanowcze "nie" na uznanie stanu swego zdrowia. Poddał się dopiero w szpitalu będąc praktycznie na łożu śmierci. Powiedział Bogu, że nie wierzy w to, że może zostać uzdrowiony. Następnego dnia obudził się zdrowy! W jakiś sposób pastor Kennington odczytał to jako znak "niebiblijności" nauczania Kenyona. Ale czy rzeczywiście to nauczanie sprowadza się do negowania samego faktu "bycia" chorym? W moim osobistym odczuciu nie to było meritum nauczania Kenyona. Była nim doktryna o "skończonym" dziele odkupienia" i to właśnie wiara w nią, a nie na

iwne przemilczanie wszelkich symptomów choroby, była w centrum tego nauczania.¹¹

Drugim świadkiem był Ern Baxter, postać w kręgach charyzmatyków w USA niemal legendarna. W rozmowie z pastorem Mclntyre powiedział, że nie znał większości faktów przytoczonych w "Innej Ewangelii" na temat Kenyona (w tym również opisanej powyżej rozmowy). ¹² Tak więc, czy jakaś rozmowa, której jeden z dwóch żyjących świadków nawet nie jej pamięta wystarczy, aby przekreślić 51 letni dorobek osoby, która do tego przez cały ten czas jasno przedstawiała swą opinię na temat kultów (w tym również i Christian Science)'? Pomyślmy nad istotą tego stwierdzenia. Jak ktoś, kto doskonale wie, że Christian Science jako religia odrzuca ideę osobowego Boga, nie wierzy w istnienie grzechu, chorób i szatana (etc) mógłby powiedzieć, że jedyna rzecz, której tej religii brakuje to... krew Jezusa?

Co naprawdę Kenyon uczył na temat kultów takich jak między innymi Christian Science! Oto przykład:

E.W.KENYON

"Ludzie, którzy nie chcą prawdy zamienili Bożą prawdę na kłamstwo i realność Boga na nierealność. Owszem, używają oni biblijnej frazeologii, przez co nieświadomi i nie znający Słowa prowadzeni są na manowce. l nie dbam o to, czy się z tym zgadzacie czy też nie, według mnie jeśli ktoś nie wierzy, że Bóg jest osobą,

to jedyne słowo jakim mogę go określić to: Ateista. Więc każdy z tych nowych kultów jest kultem ateistycznym: Mamy tu do czynienia z religijnym ateizmem, najniebezpieczniejszą rzeczą jakiej stawiła czoła współczesna cywilizacja. Jedynym skutecznym lekarstwem na to może być tylko jedno: prawdziwe przebudzenie prawdziwego chrześcijaństwa. Chrześcijaństwa, które odsłoni czyniącego cuda, pełnego nadnaturalnej mocy, żyjącego Chrystusa".

Kenyon napisał te słowa mniej więcej w tym samym czasie, kiedy to odbył ową rzekomą konwersację z Baxterem i Kenningtonem. Jak więc mógł czerpać inspirację z czegoś, co w jego rozumieniu było: Najniebezpieczniejszą rzeczą jakiej musiała stawić czoła współczesna cywilizacja?

Zapewne wielu słyszało o pogłosce jakoby wielu nauczycieli wiery dokonywało na masową skalę plagiatów książek Kenyona. McConnell w "Innej Ewangelii" stwierdza, że sam doliczył się w periodyku Kennetha E. Nagina "Word ot Faith" 60 stron, które zostały "żywcem" skopiowane z literatury Kenyona. Dalej McConnell stwierdza, że nie ma na żadnej z nich nazwiska Esseka ani w postaci nagłówka, ani przypisu. ¹³Wszystko staje się jasne dopiero w książce pastora Mclntyre, gdzie możemy przeczytać, że córka Kenyona, Ruth przekazała Haginowi pełne prawo do swobodnego korzystania z dorobku ojca. "

Pastor Joe Mclntyre tak odniósł się do "rewelacji" McConnell'a:

Wierzę, że D. R. McConnell chciał swą książką szczerze pomóc Ciału Chrystusa. Wielu ludzi w tragiczny sposób zostało zranionych źle rozumiejąc nauczanie o wierze i uzdrowieniu. Dlatego, łączę się z McConnell'em w trosce o uchronienie ludzi przed popełnieniem błędu. Jednakże nie zgadzam się z jego tokiem myślenia. Owocem pracy Kenyona i jemu podobnych były tysiące zbawionych i uzdrowionych. To, co Kenyon nauczał i pisał, zostało w dużym stopniu zniekształcone w książce McConnelTa i wielu, ze względu na naukową naturę tej książki, przyjęło ją bezkrytycznie. Jest to wielka niesprawiedliwość wobec E. W. Kenyona, człowieka, który kochał Boga i Bożych ludzi.

Osobiście pierwszy raz miałem do czynienia z nauczaniem Kenyona osiem lat temu. Wpadła mi w ręce książka "In His Presence". Czytając ją robiłem notatki (zaglądam do nich po dziś dzień), l przyznam, że nie pamiętam czy zdarzyło mi się to kiedykolwiek potem z inną książką (poza Biblią). Byłem niezmiernie poruszony i jedyna rzecz, którą pragnąłem czynić po skończeniu kolejnych rozdziałów to modlić się.

Pracując nad tą biografią musiałem przebrnąć przez ogromną ilość tekstów. Nie sposób zawrzeć wszystkiego w kilkustronicowym artykule. Ci, którzy Kenyona znają, ci zarówno mu przychylni i ci nieprzychylni, być może są tym artykułem nie dosyceni. Nie opisywiłem dokładniej jego nauczania, świadomie skupiają: się ba'dziej na jego charakterze i osobowości. To, cc mnie uderza w jego książkach, to przede wszystkim niewiarygodna wręcz pasja dla Boga. Być może brakuje tam fachowej teologii. Być może czasami jego określenia czy przykłady są nieco niefortunne, a może nawet teologicznie niepoprawne. Ale ja sam teologiem nie jestem i zapewne nigdy nim nie zostanę. Za to pragnę mieć taką właśnie pasję dla Boga i dokładnie takie pragnienie zdobywania dusz, jakie emanuje z publikacji Kenyona. Zatem nawet jeśli nie "trawisz" ruchu wiary: Give Kenyon a Chance... (co się tłumaczy: Daj Kenyonowi szansę...).

Robert Michalski

Jest to druga i ostatnia część bigrafii E.W. Kenyona. Część pierwszą odnajdziesz w numerze 1/99 naszego Magazynu.

Autor artykułu od kilku lat ściśle współpracuje w dziele tworzenia "Absolutnie Fantastyczne". Publikowaliśmy już serię biografii napisanych przez Roberta dotyczących m.in. Johna G. Lakę, Aimee Semple McPherson, Johna Alexanda Dowie. W najbliższych wydaniach "AF" znajdziesz materiały na temat Williama Branhama i Marii Woodworth Etter. Na co dzień Robert mieszka w Szczecinie, gdzie jest częścią kościoła "Słowo Życia".